Er is een term voor het verlies van een levenspartner (weduwe/weduwnaar). Er is een term voor het verlies van een ouder (wees). Maar er is geen woord voor het verlies van een beste vriend. Dat zegt iets over hoe onze samenleving vriendschapsverlies waardeert — of beter gezegd: onderwaardeert.
Disenfranchised grief: rouw die niet erkend wordt
Psycholoog Ken Doka muntte de term "disenfranchised grief" — rouw die maatschappelijk niet erkend wordt. Vriendschapsverlies valt hier bijna altijd in.
U krijgt geen rouwverlof voor een vriend. U staat niet in de rouwadvertentie. Bij de uitvaart zit u achteraan, terwijl de familie vooraan zit.
Maar uw verdriet is net zo echt.
Wat verlies je als een beste vriend overlijdt?
Bij het verlies van een beste vriend verlies je:
- Iemand die u kende zonder verwantschapsrol (niet als partner, kind of ouder)
- Een gedeelde geschiedenis: jeugd, avonturen, geheimen
- Iemand bij wie u uzelf kon zijn
- Toekomstplannen: de vakantie die u zou maken, de belofte om contact te houden
- Uw "zelfgekozen" familie
Hoe gaat u ermee om?
- Claim uw recht om te rouwen: u hoeft zich er niet voor te verontschuldigen
- Wees aanwezig bij de uitvaart: als de familie dat toestaat
- Neem contact op met de familie: uw herinneringen zijn ook voor hen waardevol
- Maak een eigen ritueel: een wandeling naar een plek die jullie deelden, een fles wijn open op zijn/haar verjaardag
- Schrijf het op: vriendschapsherinneringen verdwijnen sneller dan familiefoto's — schrijf ze op voor uzelf
Als u de enige was die het wist
Soms zijn er dingen die alleen u en uw vriend wisten — geheimen, zorgen, struggles die hij/zij niet deelde met familie.
Met zijn/haar dood sterven die geheimen ook — deels. U draagt ze nu alleen.
Dat is een bijzondere last. Bespreken met een therapeut kan helpen, ook als u de inhoud van de geheimen wilt bewaren.
